همه آدما یه چیزی دارن به اسم ندای سرکوبگر درونی. وقتی میخوای کاری انجام بدی یا لذتی ببری میاد تو ذهنت و میگه انجامش بدی که چی بشه؟... فکر میکنم دلیل اینکه به هیچی اشتیاق زیاد (نمیدونم چه کلمه ای بهتر

به دوتا تناقض رسیدم که یکی یادم رفت. اون یکی این که: یه چیزی جایزست و اگه زودتر از موعد بخوام مثل اینه که تلاشمو نکنم و جایزه بگیرم، ولی از طرفی اونقدر برام مهم شده که برای رسیدن به موعد باید داشته با

امروز که گذشت فردا یه کاریو حتما انجام میدم

+ چشمام خستست ولی از نظر روحی به یکی دو ساعت مطالعه نیاز دارم.

گرسنه هم هستم، ولی فقط حال کالباس خوردن دارم، اونم گرسنه ترم میکنه.

رفتم کاری که میخواستم بکنم کردم و اینطوری شد که اولی 50.6 شد و دومی 7.7 ینی یه چیزی مزخرف تر از دو حالتی که تصور میکردم. نتیجه میگیریم که باید حرفشونو حتی به اون قیمتی که میدونم زیر بذارم و برم تو راهی که خودم صلاح میدونم. حالا یا موفق میشم یا شکست میخورم و به پوچی مطلق میرسم.

امروز (جمعه) یه جورایی چند روز بود. چندتا از کارایی که حالمو خراب میکنه تو همین یکی دو روز اخیر انجام دادم و حالم داشت خراب میشد. ولی برنامههایی ریختم که اینجا هم مینویسم یادم نره: نماز اول وقت ✔